برای دریافت فایل اینجا کلیک کنید.

بسم الله الرحمن الرحیم

" وَ لَکُم فِی رَسول ِاللهِ أُسوَةٌ حَسَنَةٌ "؛ روش زندگی پیامبر(ص) برای شما الگو است، ایشان با همه ی عظمت ومقاماتش متواضع بود. می فرمود: " اگر کسی احتیاجی دارد به من خبر بدهید "، نه اینکه درِ خانه مان را ببندیم کسی خبردار نشود، ولی اگر مشکل داشتیم ونتوانستیم مشکلات مردم را حل کنیم، خوب است تحمّل داشته باشیم و به درد دل آن ها گوش کنیم. " مَن أصبَحَ وَ لَم(لا) یَهتَمَّ بِأ ُمورِ المُسلِمین فَلَیسَ بِمُسلِم"؛ کسی که به فکر مسلمانان نباشد و همّت برای آنان نداشته باشد مسلمان نیست. باید صبح که از خواب بیدار می شود به این فکر باشد که همه جا بیمارستان، مسجد، مدرسه وحوزه بسازد، نگذارد در جایی فقیر و مریضی باشد، اگر غیر این باشد مسلمان نیست، چه رسد به این که برای مسلمانان کارشکنی کند!

 شخصی از امیرالمؤمنین(ع) خواست پیامبر(ص) را برای او وصف کند، حضرت فرمودند: نعمت های خدا را بشمار، او گفت: نمی شود چون خدا فرموده است : " و إن تَعُدّوا نِعمَةَ اللهِ لا تُحصوها "، حضرت فرمودند: " این دنیایی را که خداوند درباره اش فرموده است مَتاعٌ قَلیل، نمی توان نعمت هایش را شمرد، من چگونه توصیف کنم کسی را که خداوند از او به عظمت یاد کرده است و درباره اش فرموده است: وَ إنَّکَ لَعلی خُلُقٍ عَظیمٍ ". پیامبر(ص) با این همه تواضع، در میان مردمی مبعوث شد که اگر قدّشان بلند بود می گفتند این سقف را خراب کنید که من خم نشوم - بر عکسِ زورخانه های ما که درشان کوتاه بود تا همه تواضع کنند، زورخانه مسجد دوم بود، همه چیز را از دست دادیم والّا واقعاً همه چیز دارای ارزش الهی بود.

تواضع با عقده ی حقارت فرق دارد، کسی که عقده ی حقارت و احساس ذلّت دارد، تکبّرمی کند تا خود را بزرگ ببیند، برای همین گفته شده با شخص متکبّر، تکبّر خوب است. اخلاق پیامبر(ص) بود که انسان ها را از حضیض ذلّت بالا آورد و به مقامی رساند که جبریل(س) هم به آن راه ندارد. انسان خیلی مقام دارد، آیت الله العُظمای بالقوّه است؛ فقط معصومین(ع) آیت الله العُظمایِ واقعی هستند. همه ی موجودات آیت الله هستند، یک سلّول را اگر دانشمندان هزار سال فکر کنند به جایی نمی رسند، چه رسد به این بدن، این گیاهان، جانوران و آسمان ها.

از نظر اخلاق و معارف مطالبی در تعالیم اسلام هست که مافوق برنامه های همه ی انبیاء(ع) است، و انسان هایی می تواند بسازد که در هیچ طبقه ای نیست؛ نمونه های اعلایش پیامبر خدا(ص) و حضرات معصومین(ع) هستند، مقام نورانی ایشان را تا نورانی نشویم درک نمی کنیم ولی همین زندگی ظاهریشان برای ما الگوست. رفتار امیرالمؤمنین(ع) را با کسی که به ایشان ناسزا گفته بود شنیدید، نوکر ایشان مالک اشتر هم این گونه بود؛ او که با شمشیرش می توانست جمعیّتی را پرپر کند، داشت راه میرفت - مدال و عمّامه که نداشت تا شناخته شود، معمولی بود- شخصی برای خنداندن مردم روی سر او آشغال ریخت، مردم گفتند می دانی او کیست؟ وزیر جنگ علی(ع) است، لرز او را گرفت و رفت دنبالش دید در مسجد جامع نشسته و نماز می خواند، رفت عذرخواهی کرد مالک اشتر گفت: من آمده ام اینجا دعا کنم خدا تو را مجازات نکند.

خانه ی خدا محترم است و امام زمان(عج) و همه ی انبیاء(ع) دورش می گردند، ولی آمده است که توهین به مؤمن از هفتاد بار خراب کردن خانه ی خدا بدتر است. مؤمن، مسلمان، و هر بشری برای خدا ارزش دارد، آن وقت بریزیم، بزنیم، بکشیم، وحشت ایجاد کنیم، در خانه ی مردم بریزیم و لباسهای مردم را تفتیش کنیم به اسم اسلام! باید برگردیم به اسلام و نهج البلاغه، کسی عالِم اسلام است که ذوب شود در نهج البلاغه و قرآن، نهج البلاغه را باید کسانی بگویند که شجاعت دارند.

مرجع بزرگوار کاشف الغطاء که مطلوب شیعه و سنّی بود و استانداران به خود اجازه نمی دادند بدون اجازه ی ایشان بنشینند- ایشان استاد شیخ انصاری است و کتاب کشف الغطاء را با آن مطالب عجیب در راه سفر به مکّه نوشته است که شیخ انصاری درموردش گفته اگر کسی مقدّمه ی کشف الغطاء را بفهمد مجتهد مسلّم است-  روزی به مسجد آمد و پولی همراه نداشت، شاید هم در راه بخشیده بود و تمام شده بود، بچّه سیّدی آمد و و پول خواست ایشان نداشت و او آب دهان به صورت ایشان انداخت، مردم بر افروخته شدند ولی ایشان فرمودند: " آب دهان پسر پیامبر(ص) به صورت من خورد، آتش جهنّم بر بدنم حرام شد، صلوات بفرستید " و شروع کردند به پول جمع کردن برای او. این است تربیت شده ی اسلام، از این نمونه ها زیاد است، این دین و نهج البلاغه و قرآن است.

 " ألّذین یَمشونَ عَلَی الأرضِ هَوناً "؛ خود را در نهایت پستی می بینند ولی می گویند: " وَاجعَلنا لِلمُتَّقینَ إماما " و می خواهند بهترین باشند؛ کسی که خود را بهتر بداند شیطان است ولی در دعای کمیل می خوانیم " و اجعَلنِی مِن أحسَنِ عَبیدِکَ نصیباً عِندَک ". این تعالیم اسلام است که انسان های عالی و والایی چون معصومین(ع) می سازد؛ باید عمل بشود به این دستورات، عمل شرط است نه زبان، " کونوا دُعاةَ النّاسِ بِغَیرِ السِنَتِکُم ".

کار پاکان را قیاس از خود مگیر                    گر چه باشد در نوشتن شیرشیر

آن یکی شیری ست کآدم می خورد           و ان دگر شیری ست کآدم می خورد

آن یکی شیری ست اندر بادیه                       و ان دگر شیری ست اندر بادیه

ما همه شیریم شیران عدم                               حمله مان ازباد باشد دم به دم

بزرگان ما معارف را به شکل شعر به ما فهمانده اند آن وقت ما نشسته ایم به آن ها فحش می دهیم. بهایی ها می گفتند: شیخ بهاء از ماست، ما می گوییم: این از ما نیست، آن از ما نیست، پس که هست؟ باید قدر این نعمت ها را بدانیم. تعالیم اسلام برای انسان سازی است، باید نهج البلاغه و سیره ی علی(ع) را بخوانیم ببینیم چقدر فاصله داریم. علمای اسلام کسانی هستند که ذرّه ای هوای نفس ندارند و غرق در خدا هستند، در نهج البلاغه خیسیده اند و تابع اهل بیت(ع) اند این ها تربیت یافتگان اسلام هستند. عمّامه به سر با عالِم فرق دارد؛ اگر عمّامه به سری خطا کرد به حساب همه ی علماء نگذاریم، علمای اسلام در تمام طبقات نظیر نداشتند. باید ملاک به دست ما بیاید که آیا این عالِم است یا نه، عالِمِ اسلام باید به این دستورات عمل کند.